Z dokumentów oraz kronik, będących w posiadaniu Bielańskiego Ośrodka Kultury wynika, że korzenie Ośrodka Kultury przy ulicy Goldoniego 1 sięgają roku 1950, kiedy to przedwojenne tradycje majówek na Bielanach nabrały form zorganizowanej rozrywki i rekreacji.

W dniu 7 kwietnia 1949 roku Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy podjęło uchwałę nr 2922 o następującej treści: Tereny "Lasku bielańskiego" od Młocin do Marymontu przeznaczone są dla akcji wczasowej świata pracy.
Dnia 22 lipca 1950 roku Lasek Bielański otrzymał nazwę "Park Kultury na Bielanach". Zbudowano estrady koncertowe, parkiety taneczne, czytelnie, wypożyczalnie książek i kaset, urządzono tereny sportowe i place zabaw dla dzieci. Przez wiele lat, od 1 maja do końca września "Park Kultury" otwierał swoje podwoje we wszystkie wolne od pracy dni. Tętniło życie kulturalno - rekreacyjne. Imprezy rozpoczynały się o godzinie 14.00 i trwały aż do zmierzchu. "Zielony Salon Warszawy" - bo tak nazywano Park Kultury - zapewniał rozrywkę i rekreację całym rodzinom.
6 listopada 1956 roku, decyzją Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy, do użytkowania administracji Centralnego Parku Kultury został przydzielony odbudowany po wojnie budynek patronacki przy ul. Solec 61, który służył za zaplecze do działalności kulturalnej na Powiślu i Bielanach.

W 1973 roku Las Bielański został uznany rezerwatem przyrody. Zaistniała więc kolizja między nową funkcją terenu, a działalnością kulturalną Parku Kultury na Bielanach i Powiślu.
3 maja 1979 roku władze miasta przekazały klucze do budynku przy ulicy Solec 61 przedstawicielom Kurii Metropolitalnej Warszawskiej. Park Kultury wraz z Domem Kultury na Goldoniego 1 utworzyły "Dzielnicowe Centrum Kultury Robotniczej Bielany".

Kultura ma swój dom na Goldoniego 1...

Park Kultury na Bielanach przez 30 lat był ośrodkiem życia kulturalnego Bielan i Żoliborza. Życie zamierało jednak, gdy przychodziły chłodniejsze miesiące. Dlatego w tej dzielnicy odczuwano potrzebę znalezienia stałego miejsca na prowadzenie całorocznej działalności kulturalnej. Wówczas, po osuszeniu mokradeł, powstało nowe osiedle Wawrzyszew. Właśnie w tej dzielnicy Żoliborza przeznaczono część wybudowanego pawilonu handlowego na placówkę kulturalną.

"Dzielnicowe Centrum Kultury Robotniczej Bielany"

W grudniu 1979 roku zawarto umowę najmu na czas nieokreślony pomiędzy Warszawską Spółdzielnią Mieszkaniową a Urzędem Dzielnicy Żoliborz. W ślad za porozumieniem Naczelnik Dzielnicy Żoliborz powołał "Dzielnicowe Centrum Kultury Robotniczej Bielany", w skład którego wchodził Dom Kultury na Goldoniego 1 i Park Kultury na Bielanach.

Budynek przy Goldoniego nie był jednak w projekcie przeznaczony do takiej działalności, stąd trwające od lat utrudnienia w organizacji pracy Ośrodka. Wiele pomysłów i inicjatyw nie miało możliwości realizacji z uwagi na skromne warunki lokalowe - salę widowiskową zaledwie na 120 osób oraz 5 mniejszych pomieszczeń, z których jedno zajął punkt biblioteczny.

Uroczyste otwarcie "Dzielnicowego Centrum Kultury Robotniczej na Bielanach" odbyło się 1 marca 1980 roku. Działalność rozpoczęto od intensywnej akcji informacyjno-reklamowej skierowanej do mieszkańców żoliborskich osiedli i zakładów pracy. Znalazł tu swoje miejsce powstały rok wcześniej Robotniczy Klub Pracy Twórczej. Klub zrzeszał robotników uzdolnionych w różnych dziedzinach - malarzy, rzeźbiarzy, poetów, pisarzy. Równolegle z utworzeniem "Centrum Kultury Robotniczej" w różnych osiedlach żoliborskich powstawały świetlice i pracownie dla dzieci. Pod egidą "Dzielnicowego Centrum Kultury Robotniczej" działały: pracownia plastyczna przy ul. Potockiej 35, pracownia rzeźby przy ul. Cieszkowskiego 3/5, pracownia modelarstwa przy Szkole Podstawowej nr 247 przy ul. Wrzeciono 9, pracownia fotograficzna przy ul. Wrzeciono 2 oraz Żoliborska Orkiestra Młodzieżowa przy SP nr 247.
W październiku 1986 roku na wniosek władz warszawskich nastąpiła likwidacja Parku Kultury na Bielanach. W listopadzie 1986 roku zostało utworzone Muzeum Żoliborza przy ul. Krasińskiego 16 jako filia "Dzielnicowego Centrum Kultury Robotniczej na Bielanach".

Dzielnicowy Dom Kultury na Goldoniego

W maju 1987 roku uchwałą Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-Żoliborz została zmieniona nazwa placówki na "Dzielnicowy Dom Kultury na Goldoniego" z wytyczonymi zadaniami: upowszechnianie kultury, wychowanie i wszechstronną edukację.
W sierpniu 1991 roku Komisja Oświaty, Kultury i Kultury Fizycznej na Żoliborzu zawiesiła działalność Muzeum Żoliborza. Zbiory zostały zdeponowane w Muzeum Historycznym m.st. Warszawy.
W maju 1993 roku władze Dzielnicy Żoliborz ogłosiły konkurs na stanowisko dyrektora placówki przy ulicy Goldoniego 1. Zespół pracowników rozpoczął działalność od remontu pomieszczeń. Działał dziecięcy zespół taneczny, kontynuowano akcję "lato i zima w mieście", organizowano festyny dla mieszkańców.

Dzielnicowy Ośrodek Kultury

W styczniu 1994 roku nastąpiła kolejna zmiana nazwy z "Dzielnicowego Domu Kultury" na "Dzielnicowy Ośrodek Kultury". Celem działalności było zaspokajanie potrzeb mieszkańców w zakresie kultury i kultury fizycznej.
Oferta programowa obejmowała różnorodne przedsięwzięcia rekreacyjno-sportowe i kulturalne. Uczestnikami zajęć stałych i imprez były dzieci, młodzież i dorośli, w tym także osoby niepełnosprawne. Oto niektóre z imprez : niedzielne poranki teatralne, koncerty, programy artystyczne, zabawy, warsztaty metodyczno-szkoleniowe dla nauczycieli wychowania fizycznego, konkursy (recytatorskie, plastyczne); imprezy sportowo-rekreacyjne. W tym okresie uaktywniono działalność na rzecz osób niepełnosprawnych, organizując szereg ciekawych imprez przeznaczonych dla tej grupy mieszkańców.
W 1993 roku z inicjatywy Rady Dzielnicy Warszawa-Żoliborz i Wydziału Kultury podjęto próbę stworzenia lobby kulturalnego w celu popularyzacji różnych dziedzin kultury wśród mieszkańców Żoliborza. W związku z tym nawiązano współpracę z różnymi środowiskami twórczymi powołując Klub Środowisk Twórczych przy Dzielnicowym Domu Kultury na Goldoniego. Odegrał on znaczną rolę w zbliżeniu twórców różnych dziedzin sztuki bez względu na ich polityczne orientacje. Można więc stwierdzić, że działał ponad wszelkimi podziałami. Pierwsze spotkanie odbyło się 4 stycznia 1994 r. Odtąd cyklicznie (raz w miesiącu) odbywała się prezentacja różnych dziedzin sztuki, w której uczestniczyły znane osobistości życia artystycznego. Duży wkład w działalność wniosła znana aktorka pani Alina Janowska.

Bielański Ośrodek Kultury

Wraz z powstaniem Gminy Warszawa-Bielany placówka kultury przy ulicy Goldoniego 1 stała się instytucją gminną. Uchwałą Rady Gminy Warszawa Bielany z dnia 26 sierpnia 1995 roku została zmieniona nazwa na Bielański Ośrodek Kultury (BOK), wprowadzono także nowy Statut - akt normatywy regulujący wszelkie zasadnicze zagadnienia instytucji kultury. Ośrodek realizował politykę kulturalną Gminy Warszawa-Bielany. Był jednostką wyodrębnioną prawnie, organizacyjnie i finansowo. Działalność Ośrodka finansowana była głównie z budżetu Gminy Warszawa-Bielany oraz z dochodów własnych. Ośrodkiem kieruje dyrektor wyłoniony w drodze konkursu.

W roku 2000 r. Bielański Ośrodek Kultury został zgodnie z ustawą przekształcony w Instytucję Kultury, której organizatorem była Gmina Warszawa-Bielany.

Po wejściu w życie w roku 2002 tzw. Ustawy Warszawskiej i wprowadzeniu nowego podziału miasta organizatorem Ośrodka został Urząd Miasta Stołecznego Warszawy. Kontynuowane są kierunki działalności podejmowane wcześniej W dalszym ciągu organizowane są różnego rodzaju imprezy, działają sekcje stałe i zespoły. Kontynuowana jest współpraca ze środowiskiem twórczym. Koncertom i spotkaniom z twórcami towarzyszą wystawy plastyczne, a oprócz znanych i utytułowanych osób pojawiają się ciekawi, młodzi twórcy działający w dziedzinie teatru, plastyki, muzyki. Odbywają się także prezentacje i promocje twórców  nieprofesjonalnych. Rozwinięto współpracę z zagranicą. Realizowane są nowe zadania poszerzające krąg osób korzystających z oferty Bielańskiego Ośrodka Kultury.

Teatr powstał w starożytnej Grecji i przetrwał w różnych formach do czasów współczesnych. Powstał spontanicznie pod koniec VI w. p.n.e, a dokładnie w roku 525. Ateński poeta Tespis zaobserwował że pochód bachiczny, który dwukrotnie w ciągu roku formułował się żeby oddać cześć bogowi wina Dionizosowi zawsze ma jakiegoś przewodnika i że ten przewodnik z pochodem dialoguje. Usłyszał zapewne Tespis wśród rytmu kroczących, którym wtórowały aulos i kitara, mityczne historie zostawione Grekom w spuściźnie Homera. Postanowił Tespis tę eksplozję wyobraźni zabawy i - nie ukrywajmy - pijaństwa, uporządkować. Jego dramat rozpisany na przewodnika chóru i sam chór zaginął, ale wiemy, że był pierwszym dramatem opowiadającym mityczną historię od początku do końca, niechybnie zakończoną przerażającym katharsis.

Piszę o genezie teatru, ponieważ wydaje się ona nieodłącznym aspektem działań człowieka poszukującego prawdy i tajemnicy; wzruszenia i grozy. Teatr na przestrzeni wieków zmieniał się  i ulegał modom – nie miejsce tu na streszczanie jego historii – ale o jednym pamiętać trzeba: niezliczona rzesza ludzi tworzyła i tworzy teatr i pierwszą pobudką nie jest czynnik ekonomiczny. Chęć zbliżenia się do tajemnicy, jaką niosą ze sobą dobre sztuki zostawione nam przez wybitnych pisarzy i dramaturgów, jest przemożna. Tajemnicy tej można się przyjrzeć tylko uczestnicząc w teatrze. I to zarówno tworząc teatr, jak i przychodząc do teatru. Podsumowując wstęp należy powiedzieć: nie wolno lekceważyć siły teatru. Teatr i wszystko co z nim związane, jest siłą przekształcającą. I nie jest truizmem powtarzanie tej prawdy. Żywe słowo teatru posiada moc przemiany i nikt, kto widział dobrze zagranego Shakespeare’a, czy Wyspiańskiego, nie może temu zaprzeczyć. Jeśli stałoby się tak, że jest możliwy TEATR NA BIELANACH, to z pewnością wypełni on lukę w życiu kulturalnym północnej części Warszawy.  

Teatr tworzą ludzie ogarnięci PASJĄ i z takimi właśnie chcę pracować, zapraszając do współpracy przy kolejnych projektach. Na początku TEATR NA BIELANACH będzie miał charakter impresaryjny. Będziemy Państwu prezentować znakomite przedstawienia z całej Polski. Mam też nadzieję, że powiedzie się pomysł połączenia sił wszystkich bielańskich instytucji kultury dysponujących salami, które można zaadaptować na potrzeby teatru. W ten sposób projekt objąłby całą dzielnicę.

Następnym krokiem będą premiery realizowane w TEATRZE NA BIELANACH. Pierwszą będzie „Kobieta z Wydm” Abe Kobo, a drugą „Medea” Eurypidesa inscenizowana na basenie przy ul. Conrada.

Dobór repertuaru? W moim przekonaniu przy doborze repertuaru trzeba kierować się intuicją i dobrym smakiem. Co prawda – jak mówili starożytni – o gustach się nie dyskutuje – jednak zakładając, że dobrze grany repertuar klasyczny (nie pozbawiony nowatorskich rozwiązań) stanowić może ‘moralny kręgosłup’ teatru – choćby z tego względu, że umożliwi widzom dostęp do korzeni teatru – nie należy stronić od eksperymentów i tak zwanego teatru ultranowoczesnego. O wszystkim decydować powinno poczucie harmonii i kwestia smaku - żeby zacytować tu księcia polskich poetów, Zbigniewa Herberta.



Zapraszam Państwa do naszego teatru.



Piotr Wojewódzki

Dyrektor Bielańskiego Ośrodka Kultury